قاتل حرفه ای

همیشه فکر میکردم نابخشودنی ترین گناه آدم کشی است، ولی چه راحت تر میشود آدمی را روزی هزار بار کشت بی آنکه قتلی مرتکب شد.

سحر

- صدای اذان از مسجد دانشگاه بلند شد. اذان صبح. صدایی که هر روز زجرم میده. هم به خاطر صوت افتضاح موذنش، وهم اذان مسخره ای که میخونه. همیشه از بچگی با اشهد ان علی ولی الله اذان خیلی حال میکردم، وقتی اینجا صدای اذان به گوشم میرسه احساس انزجار بهم دست میده. اینجور مواقع صدای مرحوم موذن زاده واقعا جواب میده.

- هفته دیگه پساپ ریپورت پروژس. (فارسی نوشتن بعضی چیزا چه سخته) چه بساطی از آدم پاره میشه سر این پروژه. دلم یه تفریح درست حسابی و بی استرس میخواد.

میوه ممنوعه

- آدم وقتی بعد قرنی بخواد آپدیت کنه نمیدونه باید چی بگه.

- دلم خیلی واسه ماه رمضون ایران تنگ شده بود ، واسه همین رفتم شانسی یکی از سریالهایی که الان داره از تلویزیون پخش میشه رو دانلود کردم. اسمش میوه ممنوعه است. خیلی باهاش حال کردم، تا به اینجا البته. پیشنهاد میکنم دانلود کنید و ببینید.

- من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم

که عشق از پرده ی عصمت برون آرد زلیخا را...

کاش می فهمیدی

 کاش می فهمیدی
در خزانی که ازین دشت گذشت
سبزه ها باز چرا زرد شدند
خیل خاکستری لکلک ها
در افق های مسی رنگ غروب
تا کجاهای کجا کوچیده ست
کاش می فهمیدی
زندگی محبس بی دیواری ست
و تو محکوم به حبس ابدی
و عدالت ستم معتدلی ست
که درون رگ قانون جاری است
کاش می فهمیدی
دوستی آش دهن سوزی نیست
عشق بازار متاع جنسی ست
آرزو گور جوانمردان است

کیومرث منشی زاده

- بازی ایران و کره امروز حسابی حالمونو گرفت، بر عکس بازیهای قبلی.

جالب اینجا بود که توی بازیها عده زیادی تماشاچی از کشورهای دیگه اومده بودن بین ایرانیها و ایران رو تشویق میکردند، حتی در بازی ایران مالزی هم کلی از مالایی ها طرفدار ایران بودند.

- بالاخره بعد از مدتها اینجا آپدیت شد، نه فرصتش بود و نه حالش.

- جمله زیر رو هم سجاد برام فرستاده.

- We hate some persons because we do not know them; and we will not know them because we hate them. - Charles Caleb Colton

 

خلاص

بالاخره با خوبی و خوشی این ۹ تا درس هم گذشت. خلاااااااااص  شدیم. موفع امتحان ها آدم دوست داره هزار تا کار بکنه ولی وقتی امتحان تموم شده حوصلش سر میره. بدبختیه ها.

قابل توجه دوستانی که میخوان گوسفند بکشن ،آقا ما بالاخره داریم میایم ایران. همین هفته. سکته نزنید یه دفعه منو تو خیابون دیدیدا. البته میدونم خیلی براتون هیجان انگیزه، ولی خوب واقعیت داره. خلاصه در جریان باشید، من پایه همه جور برنامه ای هستم. گردشی، تفریحی، سیاحتی، زیارتی، ۱۸+ باهاس ببینید جنبه خودتون چقده.

به امید دیدار...

صفحه پرکن

تازه بعد از یه هفته مریضی، خدا رو شکر فهمیدم که دنگی نگرفتم. :دی

تا حالا درد مریضی بود، حالا درد امتحان. تا بعد ...

راست گویی

در طول روز چند بار دروغ میشنوید؟ حالا چه به شوخی چه جدی؟ اصلا چرا باید دروغ بگیم؟ آقا دروغ نگی میمیری؟ تو روز روشن وایسادی ، تو چشم آدم زل میزنی دروغ میگی. حالا یه جا هست میگیم به خاطر ترس از بازخواست و منافع و این حرفهاست. یه سری که خیلی باحال فکر میکنن ملت احمقند. میاد یه سری خالی میبنده که خدا وکیلی با عقل ناقص خودش هم جور در نمیاد.  فردا هم میره تو اجتماع خیر سرش یه کاره ای میشه اونوقت خیالبافیش میشه بلای جون مردم.  

روانشناس ها میگن کودکان برای جلب توجه و گاهی به خاطر ترس دروغ میگن. حالا همین رفتار برای ما تعمیم پیدا میکنه تا بزرگسالی ،حالا با علتهای دیگه. فکر کنم همه با من هم عقیده اند که ما ایرانیها کلا دروغ گوییم. مالایی ها و چینی ها هم تا حدی، هندیها هم روی ایرانی ها رو سفید کردند. تا اینجا تنها قومی که میتونم بگم راستگو هستند ،ژاپنی ها هستند. نه فقط من ،هرکس دیگری هم که مدتی با اونها بوده باشه قطعا با من هم عقیده است.

حالا چه توجیهی برای دروغ گویی ما و یه سری ملت دیگه و راستگویی ژاپنی ها هست؟

پ.ن. آدم بعضی وقتها دوست داره هر چی از دهنش در میاد به طرف بگه نه به خاطر دروغ گوییش. به خاطر یابو فرض کردن طرف مقابلش. 

۲) اصلا نمیخوام قومی رو ببرم بالا و بزنم تو سر ایرانیها. یه خورده واقع بینانه ببینید. اگر میگم ایرانیها اینطورند یه آمار سر انگشتی گرفتم.حداقل بیش از ۵۱ درصد جامعه آماری من راستگو نبودند. این یعنی یا دروغ میگن یا میپیچونن یا خالی میبندن یا وعده سر خرمن میدن یا هر اصطلاح من در آوردی دیگه که برای من فرقی با دروغ نداره.

قصار

فراموش کن آنچه را نمیتوانی بدست آوری و بدست آور آنچه را نمیتوانی فراموش کنی.

ویلیام شکسپیر     

خبری در راه است

خبر آمد خبری در راه است                    سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید                 پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم          بر در سلطان خوبان می روم

می‌روم بار دگر مستم کند                     بی‌سر و بی‌پا و بی‌دستم کند

می‌روم کز خویشتن بیرون شوم             در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را               بر که بسپارد زمام خویش را

با همه‌ی لحن خوش آواییم                   در به در کوچه‌ی تنهاییم

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                 نغمه‌ی تو از همه پر شورتر

کاش که این فاصله را کم کنی               محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی           مایه‌ی آسایه‌ی ما می‌شدی

هر که به دیدار تو نایل شود                   یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد            سینه‌ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت                    شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه‌ی جان من است                  نامه‌ی تو خط امان من است

ای نگهت خاست گه آفتاب                    در من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم                        تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما                     کی و کجا وعده‌ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان، به لبت نیاز دارد   به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم        تویی که نقطه‌ی عطفی به اوج آیینم

ببوسم خاک پاک جمکران را                  تجلی خانه‌ی پیغمبران را

خبر آمد خبری در راه است                    سر خوش آن دل که ار آن آگاه است

 

شاید این جمعه بیاید...شاید                 پرده از چهره گشاید...شاید

                                                       

                                                    

                                                                                              مرحوم آغاسی

 

پ.ن:  نوروزتان نو روز.